در صنعت نفت هنوز هم بسیاری معتقدند که اگر ذخایر افزایش یابد، قیمت ها باید کاهش یابد و بر عکس. در حال حاضر ذخایر نفت بر اساس معیارهای تاریخی در سطح بالایی قرار دارد. با وجود این بهای نفت خام وست تگزاس اینترمدیت از ماه فوریه تا کنون حدود 50 دلار هر بشکه افزایش یافته است. این گسست ظاهری در منطق اقتصادی برخی تحلیلگران را سردرگم کرده است. تحلیلگران بیم آن دارند که جهش ناگهانی قیمت ها ممکن است صرفا یک اقدام سودجویانه و بدون ارتباط با بنیادها باشد. مهم تر از همه، آخرین باری که ذخایر نفت کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (او یی سی دی) معادل 60 روز تقاضا بود، بهای نفت خام حدود 10 دلار هر بشکه بود.
اما قانون ثابتی که میان میزان ذخایر و قیمت ها رابطه معکوس برقرار کرده باشد، وجود ندارد. برای مثال در سال های 2004 و 2005 که قیمت های نفت از 30 دلار به 60 دلار هر بشکه افزایش یافت، میزان ذخایر نیز پیوسته افزایش یافت. دو رویدادی که در دهه 70 منجر به افزایش بهای نفت شد، سبب شد تا مصرف کنندگان، ذخایر نفت وسیعی ایجاد کنند، زیرا در شرایطی که سازکارهای اطمینان بخش وجود نداشت، پالایشگاه ها و مصرف کنندگان به ذخیره سازی هر آن میزان نفتی پرداختند که به آن دسترسی داشتند.
از ماه مه گذشته (اردیبهشت) علی النعیمی، وزیر نفت عربستان، کوشیده است سیاست اوپک را در زمینه ذخایر تغییر دهد. وزیر نفت عربستان می گوید: بهای نفت سقوط نخواهد کرد زیرا میان ذخایر و قیمت های نفت ارتباطی وجود ندارد.
نعیمی حق دارد ذخایر بالا را به عنوان دلیل کاهش قیمت ها رد کند، اما هنوز باید دیگر اعضای اوپک را ترغبیب کند تا این نگاه را بپذیرند. عبد الله البدری، دبیر کل اوپک می گوید بخشی از تصمیم های وزرای نفت کشورهای عضو اوپک در نشست ماه آینده آن (دسامبر) در آنگولا متاثر از میزان ذخایر، از جمله ذخایر کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بر حسب پوشش نیاز روزهای آتی خواهد بود. دبیر کل اوپک می گوید: ما پیش از برگزاری نشست اوپک در آنگولا دو نکته را مد نظر خواهیم داشت: اول ذخایر شناور تا ببینیم آیا این ذخایر به پایان رسیده است و دوم کاهش ذخایر تجاری به 52 تا 56 روز مصرف آتی.
صنعت نفت به چند دلیل اقدام به نگهداری نفت به صورت ذخایر می کند: برای اطمینان از این که زنجیره عرضه به طور پیوسته و بی وقفه نفت تولید کنندگان را در اختیار مصرف کنندگان قرار می دهد، به عنوان یک اقدام احتیاطی در برابر تغییرات کوتاه مدت عرضه یا تقاضا و به عنوان یک سیاست احتیاطی در برابر رویدادهای پیش بینی نشده.
بخش عمده ذخایر نفتی که توسط اغلب کشورهای مصرف کننده نگهداری می شود، جزیی از برنامه ذخیره سازی اجباری اعضای آژانس بین المللی انرژی است. اعضای آژانس برای جلوگیری از آسیب پذیری در برابر گسیختگی عرضه و به عنوان یک اقدام احتیاطی، باید معادل 90 روز خالص واردات نفت خود را ذخیره کنند.
ذخیره سازی ممکن است ناخواسته باشد. برای مثال در آغاز سال جاری که تقاضا به شدت کاهش یافته بود، میزان عرضه به همان سرعت کاهش نیافت و از این رو بخشی از نفت عرضه شده روانه ذخایر شد. همچنین ذخیره سازی ممکن است واکنش معقولی باشد در برابر نگرانی از کمبود عرضه و یا احتمال افزایش تقاضا در آینده. حتی ذخیره سازی ممکن است یک اقدام احتیاطی باشد به منظور مقابله با ریسک های احتمالی.
ذخیره سازی در صنعت نفت حکم نوعی سیاست تضمینی را دارد و در برابر تهدیدهای ناشی از گسختگی عرضه بمثابه آخرین خط دفاعی عمل می کند. ذخیره سازی های ناخواسته ای که به دلیل مازاد عرضه صورت می گیرد، سبب کاهش قیمت های نفت خام می شود، زیرا ذخیره سازی فارغ از خواست مصرف کنندگان صورت می گیرد. اما افزایش همزمان ذخایر و قیمت های نفت نشان از آن دارد که مصرف کنندگان به هر دلیلی می خواهند میزان ذخایرشان افزایش یابد.
دویچه بانک می گوید: تا زمانی که بازار معتقد باشد به دلیل وجود مشکلاتی در بخش عرضه بهای نفت افزایش خواهد یافت، به ذخیره سازی ادامه خواهد داد. فلسفه مدیریت درست و بموقع ذخایر که در دهه های 90 و اوایل 2000 اعمال می شد، به دلیل وابستگی طولانی مدت به عرضه نفت از کشورهایی که به طور بالقوه غیر دوست یا بی ثبات به شمار می آیند، تحلیل رفته است. در حال حاضر به نفتی که هنوز استخراج نشده است، به ویژه نفت اوپک، به عنوان منابعی که عرضه آن قابل اعتماد نیست، نگریسته می شود و نه تداوم ذخیره سازی در کشورهای مصرف کننده.
انتظار افزایش تقاضای نفت در شرایطی که بخش گسترده تر اقتصاد به تجدید ذخیره سازی می پردازد، ممکن است پالایشگاه ها را تشویق کند ذخایر بیشتری نگهداری کنند. با وجود مازاد فراوان فرآورده های میان تقطیر در مقیاس جهانی، سود سوخت دیزل در حال افزایش است. بانک گلدمن ساکز می گوید در حال حاضر نقل و انتقال محموله از چین به آمریکا به سطوح اوایل سال 2008 باز گشته است. این خود سبب خواهد شد رفت و آمد کامیون ها در بنادر دو کشور افزایش یابد و چنین وضعیتی کامیونداران و عمده فروشان را مجبور خواهد کرد انبارهای دیزل خود را دوباره پر کنند. آماده بودن عرضه فرآورده های میان تقطیر در انبارها، به پالایشگاه ها اجازه خواهد داد بدون تولید ناخواسته بنزین، نفتا یا نفت سوخت، تقاضای روز افزون دیزل را تامین کنند.
وجود میزان زیادی از ذخیره، همیشه به معنای ضعف آنی بازار نیست. صنعت نفت ممکن است تصور کند که بنیادها در آینده با تنگنا رو به رو خواهد شد و از این رو مایل خواهد بود میزان ذخایر را افزایش دهد. از سرگیری ذخیره سازی در پایان زنجیره دیزل، می تواند بر تقاضای نفت همان تاثیر چشمگیری را داشته باشد که یک سال پیش برداشت از ذخایر داشت.