مهندس سیاوش درفشی در گفت و گو با خبرنگار شانا اظهار داشت: هم اکنون در مرحله خرید سیستم بازیابی گازهای ارسالی به مشعل هستیم و تا پایان سال به نصب و راه اندازی آن اقدام خواهیم کرد.

وی تصریح کرد: با نصب سیستم بازیابی گازهای ارسالی به مشعل با استفاده از سیستم کمپرسور و فرآیندهای ممبران، امکان بازیابی و جداسازی ترکیب های با ارزش از جمله اتیلن، پروپیلن، برش های چهار کربنه و هیدروژن از گازهای ارسالی به فلر در داخل واحد الفین پتروشیمی تبریز امکان پذیر می شود.

درفشی گفت: درصد عمده گازهای منتشر شده در جو شامل ترکیب های باارزش یادشده است که پس از جداسازی به عنوان خوراک در مجتمع پتروشیمی استفاده می شود.

او با تاکید بر ضرورت نصب سیستم بازیابی گازهای ارسالی به مشعل در مجتمع های پالایشگاهی و پتروشیمی کشور یادآورشد: با توجه به این که تخلیه نکردن گازهای اضافی و جانبی واحدهای پتروشیمی و پالایشگاهی می تواند سبب انفجار، آسیب دیدگی یا حتی مرگ کارکنان شود، وجود سیستم مشعل یکی از مولفه های مهم تامین امنیت این واحدهاست که از خطر انفجار و آتش سوزی جلوگیری می کند.

رئیس امور بهداشت، ایمنی و محیط زیست مجتمع پتروشیمی تبریز افزود: هم اکنون این گازهای اضافی به وسیله سیستم مشعل سوزانده و منجر به هدرروی انرژی و اتلاف میلیاردها ریال سرمایه می شود.

وی با اشاره به سوزانده شدن 108 میلیون متر مکعب گاز در پالایشگاه های جهان تا سال 2000 تصریح کرد: هم اکنون روزانه مقادیر زیادی گاز گلخانه ای بر اثر سوختن ترکیب های آلی موجود در گازهای ارسالی به مشعل در فضا منتشر و سبب آلودگی آن می شود که این مقدار گاز می تواند در خدمت اهداف دیگر از جمله تولید انرژی قرار گیرد.

درفشی با تاکید بر ارزش بالای اقتصادی برخی از گازهای منتشر شده در جو گفت: نصب سیستم بازیابی گازهای ارسالی در پتروشیمی علاوه بر جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه ای و آلودگی زیست محیطی، سبب سودآوری بالایی می شود؛ به طوری که با محاسبات انجام شده، برگشت سرمایه ای معادل با یک سال امکان پذیر خواهد بود.

رئیس امور بهداشت، ایمنی و محیط زیست مجتمع پتروشیمی تبریز در ادامه تصریح کرد: این پروژه در قالب پروژه های مکانیزم توسعه پاک(CDM) تعریف و مجوز آن از سازمان حفاظت محیط زیست دریافت شده است.

وی افزود: بر اساس قوانین سازمان حفاظت و محیط زیست، به ازای جلوگیری از انتشار هر تن گاز اکسید کربن در جو، یک سهام CER از سوی سازمان ملل به پالایشگاه یا پتروشیمی مربوطه پرداخت می شود.

مجتمع پتروشیمی تبریز در زمینی به مساحت نزدیک به 400 هکتار در جنوب‌ غربی شهر تبریز احداث شده‌است. همچنین تولید پلاستیک‌های خام (پلی‌اتیلن، پلی استایرن‌ها و ABS) از اصلی‌ترین تولیدات این واحد پتروشیمی به‌شمار می‌رود.