هنگامی که قطری ها در سال 1992برداشت از میدان گازی پارس جنوبی را آغاز کردند، ما مشغول بازسازی ویرانی های ناشی ازجنگ تحمیلی بودیم. در این مدت قطری ها چیزی حدود 20میلیارد دلار از منبع گازی پارس جنوبی برداشت کردند. خیلی طول کشید تا ما هم دریافتیم برای برداشت از این میدان چقدر عقب افتاده ایم. قطری ها هم مانند ما در این میدان شریک اند. آنها بر دوسوم این میدان مالکیت دارند و این که از این میدان برداشت کرده اند چیز غریبی نیست.اما نکته در این میان عقب ماندن ما در میدانی است که رقیب بدجوری روی آن دست انداخته است و فارغ البال هم به لحاظ سرمایه و هم به لحاظ امکانات تمام توان خود را مصروف توسعه میدان گنبد شمالی(همان پارس جنوبی ما!) می کند.اهمیت این قضیه را وقتی بیشتر در می یابیم که به این نکته توجه کنیم که در میدان گازی مشترک،گاز به سمتی مهاجرت می کند که بیشتر از آن برداشت شده است.از این نظر ، تصور باطلی است که فکر کنیم سهم ما در صورت برداشت نکردن از این میدان محفوظ می ماند و می توان این ذخیره را برای آیندگان حفظ کرد.بدیهی است که وقتی در عرصه ای عقب می مانیم باید همه امکانات خود را بسیج کنیم تا این عقب ماندگی را جبران کنیم. یکی از دستاوردهای مهم دولت خاتمی تلاش در همین زمینه بود. در واقع دولت دریافت که با شعار نمی توان طرح توسعه این میدان را پیش برد. دولت در این راستا با سپردن فازهای 2و3 طرح توسعه میدان گازی پارس جنوبی به کنسرسیومی بین المللی در حقیقت دو هدف را پیش برد ؛نخست آن که گروهی که پیش از این سابقه مدیریت چنین طرح عظیمی را داشتند به ایران جلب شدند و نیروهای ما در کنار آنان چنان کار را یاد گرفتند که در نهایت توانستیم فاز یک را هم با توان مدیریتی و تکنولژیک ایرانی به ثمر بنشانیم .دیگر آن که از رهگذر آمدن خارجی ها تحریم آمریکا را نادیده بگیریم و در نهایت اکنون کار در پارس جنوبی به گونه ای پیش می رود که در برخی فازها از سهم بالای 70درصد ایرانی نام می بریم . تجربه قطر به گونه ای دیگر بود . از اول هم قرار نبود آنها راه ما را بروند. در نهایت می توان در یک جمع بندی دریافت که در فاصله هفت سال نه تنها قطر را در بهره گیری از این میدان مات کردیم ، بلکه به جایی رسیده ایم که می توانیم به جرات ادعا کنیم برای امور پارس جنوبی لنگ هیچ کشور و شرکت بزرگی نمی مانیم. این دستاورد بزرگ بدون شعارهای مرسوم و متداول جا افتاد و به پیش رفت. بی شک پارس جنوبی نام دولت خاتمی و شخص وزیر نفت او را هرگز از یاد نخواهد برد ، زیرا راهی که اکنون به همواری می پیماییم ، بی تردید محصول اراده و پشتکار آنهاست. راهی را که پیموده شده است نباید ساده گرفت. ما از رهگذر تجربیات سالیان به خوبی دریافته ایم که درنگ و درجازدن ما به مثابه بهره مند شدن دیگران است. خیلی ها می گویند که خیلی کارها را می شد به گونه ای دیگر انجام داد یا اصلا نباید انجام می گرفت، اما واقعیت آن است که انسان بنده موقعیت های خود است و همین ویژگی باعث تمیز هر آدم از دیگری می شود. طرحهایی مانند طرح توسعه میدان گازی پارس جنوبی باید همچنان محور توسعه کشور بمانند . هر دولتی با هر نگاهی هم که بر سر کار بیاید نمی تواند باز هم کشور این مهم را نادیده بگیرد. دولت جناب آقای دکتر احمدی نژاد هم از همین منظر ، سخت وامدار تلاش دولت خاتمی در پیشبرد طرح توسعه میدان گازی پارس جنوبی خواهد بود؛ طرحی که هر فاز آن یک درصد به تولید ناخالص ملی افزوده است و در جمع ، 5فاز آن سالی 7میلیارد و پانصد میلیارد دلار به درآمد کشور اضافه کرده است. مسلما در کارنامه وزارت نفت در دولت خاتمی از این نقاط درخشان فراوان است و همین نقاط است که با تقویت آنها و با بهره گیری از تجربه های گذشته می تواند به فرصتی برای دولت خدمتگزار آقای دکتر احمدی نژاد بدل شود.