به گزارش شانا، با مرور اهداف چشم انداز بیست ساله کشور در افق۱۴۰۴، توسعه پارس جنوبی به عنوان یک رکن اصلی در دسترسی به برنامه‌های پیش بینی شده غیر قابل چشم پوشی به نظر می‌رسد. انتشار خبر تساوی ایران و قطر در برداشت از منابع هیدروکربنی پارس جنوبی ناخود آگاه این واقعیت را در اذهان و افکار عمومی تداعی می‌کند که تا سال 1373 عسلویه بیابانی بیشتر نبود، اما امروز به پایتخت انرژی کشور تبدیل شده است و چونان نگینی بر ساحل خلیج همشه فارس می‌درخشد و کارکنانی که در آن خاک تفیده عرق می‌ریزند، سربازان خط مقدم صیانت از ذخایر ملی هستند که با تمام وجود می‌کوشند مبادا حتی به قدر ذره‌ای از این ثروت خدادادی ملت ایران از کف‌شان برود. میدان گازی پارس جنوبی با 10 هزار کیلومتر مربع وسعت و ذخیره درجای 13 هزار و یکصد میلیارد مترمکعب گاز طبیعی بزرگ‌ترین سفره گازی شناخته شده جهان محسوب می‌شود. طرح توسعه این میدان مشترک هیدروکربنی از سال 1373در حالی آغاز شد که مقایسه با فعالیت‌های چندین ساله قطر کمتر کارشناسی شانسی جهت برداشت برابر برای ایران در این حوزه متصور بود. برنامه‌های توسعه‌ای پارس جنوبی با تعریف اولیه 28 فاز استاندارد یک میلیارد فوت مکعبی، از اویل سال 1373 شکل جدی تری به خود گرفت. ادامه این مطلب را در بخش گزارش بخوانید.