به گزارش شانا به نقل از شرکت نفت و گاز پارس؛ ۲۹ بهمن ۱۳۶۹، یکی از نقاط عطف در تقویم اکتشافات گازی کشور است؛ روزی که دکل «شهید رجایی» در موقعیت تعیینشده برای حفاری نخستین چاه اکتشافی میدان پارس جنوبی مستقر و پس از چند سال مطالعات زمینشناسی و برداشتهای لرزهنگاری، مقدمات ورود صنعت نفت ایران به مرحلهای نوین در شناسایی ظرفیتهای گازی پهنه خلیج فارس فراهم شد.
پیش از آن، در سال ۱۳۶۷، «طرح اکتشاف و حفاری خلیج فارس» بهعنوان واحدی نوپا در مجموعه مدیریت اکتشاف، عملیات لرزهنگاری را در مناطق از پیش تعیینشده آبهای خلیج فارس آغاز کرده بود. مرحله نخست این برداشتها بر محدوده آبهای میانی و مناطق همراستا با خط مرزی تمرکز داشت؛ اقدامی هدفمند برای شناسایی اهداف اکتشافی برای کشف میدانهای مشترک جدید، تعیین حدود و وسعت میدانها و ساختمانهای زمینشناسی مشترک.
نتایج برداشتهای اولیه، از وجود پدیدههای مثبت زمینشناسی متعدد در مناطق مختلف حکایت داشت. در میان این ساختارها، ساختمانی برجستهتر از دیگران خودنمایی میکرد: ساختمان زمینشناسیای که ادامه یال شمالی میدان عظیم گازی شمال (گنبد شمالی) در شیخنشین قطر بهشمار میرفت و در آبهای ایران امتداد مییافت؛ ساختاری که بعدها «پارس جنوبی» نام گرفت.
دادههای تکمیلی در مرحله دوم عملیات لرزهنگاری در سالهای ۱۳۶۸ و ۱۳۶۹، بهویژه در بخش شمالشرقی این ساختمان، گردآوری شد. این مرحله، تصویری گستردهتر از ابعاد میدان ارائه داد و حد انتهایی سطح تماس آب و گاز را با درجه اطمینان قابل قبول مشخص کرد.
برآیند این مطالعات، تصمیمگیری برای ورود به فاز حفاری اکتشافی را نهایی کرد. اجرای عملیات حفاری نخستین حلقه چاه اکتشافی با توافق مدیریت اکتشاف به اداره حفاری شرکت نفت فلات قاره واگذار و در ۲۹ بهمن ۱۳۶۹ دکل حفاری «شهید رجایی» در موقعیت چاه شماره یک، که محدودهای در نزدیکی خط میانی آبهای خلیج فارس بود، مستقر شد؛ اقدامی که فقط انتقال یک سازه دریایی نبود، بلکه ترجمان عملی سالها مطالعه، تحلیل و برنامهریزی در آبهای فلات قاره ایران بهشمار میآمد.
۲۹ بهمن ۱۳۶۹، از این منظر، سرآغاز مرحلهای عملیاتی در تکوین میدان گازی پارس جنوبی بهشمار میآید؛ میدانی که سالها بعد به ستون اصلی تأمین گاز کشور و یکی از ارکان راهبردی صنعت انرژی ایران بدل شد.
منبع: گزارش نهایی زمینشناسی چاه شماره ۱ میدان گازی پارس جنوبی به قلم سیاوش نجمآبادی (مهرماه ۱۳۷۲)
نظر شما