إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ

گاهی واژه‌ها نیز در برابر اندوه، تاب ماندن ندارند، و امروز، نوشتن برای اینجانب دشوارتر از همیشه است.

روزی که قلم هم باور آنچه رخ داده را برنمی‌تابد و دل، از پذیرش این فقدان جانکاه، سر باز می‌زند.

خبر درگذشت همکار ارجمند، خوش‌نام، بامعرفت و پرتلاش‌مان، حاج محمد عسگری، در سانحه‌ای تلخ، هنگام بازگشت از زیارت سرور و سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین (ع)، ضایعه‌ای جانسوز و ناباورانه بود که قلب خانواده بزرگ شرکت ملی گاز ایران را به اندوهی عمیق فرو برد.

آن عزیز، انسانی خوش‌اخلاق، شریف، مهربان و صمیمی بود که با منش نیکو، صداقت در رفتار و احترام به همگان، جایگاهی ماندگار در دل همکاران خود یافته بود و محبت و اخلاق را در عمل معنا می‌کرد.

محمد جان، چه سعادت بزرگی که آخرین خاطره این جهان برای شما، عطر زیارت حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) و نسیم حرم مطهر کربلا باشد و ان شالله با نظر لطف و شفاعت، منزلگاه ابدیت را در جوار رحمت خداوند روشن سازد.

اینجانب با قلبی سرشار از اندوه، این ضایعه جانگداز را به خانواده بزرگوار ومحترم آن مرحوم، همه همکاران گرانقدر  و خانواده بزرگ شرکت ملی گاز ایران تسلیت عرض می‌کنم و از درگاه خداوند متعال، برای آن عزیز سفرکرده، غفران و رضوان الهی، و برای بازماندگان، صبر، آرامش و اجری جزیل مسئلت دارم.